Verhuizenblogje
Ik stop met bloggen op web-log.nl en ga verder op blogger.
Als u mijn blogje linkt op uw site wilt u dan zo vriendelijk zijn om de url te wijzigen
Ik ben in het vervolg hier te vinden:
Ik stop met bloggen op web-log.nl en ga verder op blogger.
Als u mijn blogje linkt op uw site wilt u dan zo vriendelijk zijn om de url te wijzigen
Ik ben in het vervolg hier te vinden:
“Eens gered, altijd gered”. In het Engels is het: “once saved, always saved” wat dan weer afgekort wordt met “osas”. Op zich is dat veel cooler natuurlijk want dan klinkt het net alsof je lid bent van de één of andere geheime club of dat je agent bent bij de geheime dienst van Zweden of iets dergelijks.
Nu kunnen we ons in deze emergent, twijfelachtige, postmoderne tijd afvragen of het waar is. Zijn wij voor eens en voor altijd gered? Ik ben geneigd om daar “ja” op te antwoorden maar er zijn hele volksstammen die het tegendeel beweren.
Ik denk dat mensen die hun geloof en dus hun redding “verliezen” nooit gelooft hebben in de eerste plaats. Ik praat vaak met mensen over hun geloof en heel vaak zeggen ze dan iets in de trant van: “Ik heb vroeger altijd geloofd maar in mijn tienerjaren ben ik van de Heer afgeraakt. Kortgeleden heb ik mijn leven opnieuw aan God gegeven”
Ten eerste griezel ik tegenwoordig van de uitspraak dat iemand zijn leven aan de Heer geeft maar buiten dat denk ik dat de laatste keer, de éérste keer was dat ze het deden. Als het dan ook nog gepaard gaat met bekering van zonden en vertrouwen in Jezus zijn we helemaal klaar. Je leven aan Jezus geven alleen gaat namelijk nergens over, het is al van Hem.
Wanneer mensen zich bekeren en hun vertrouwen in Christus stellen dan worden ze in een relatie met God gebracht die garandeert dat hun redding voor altijd is veilig gesteld. De redding waarvan? De redding van de wraak van God.
Er zijn genoeg passages in de Bijbel te vinden die deze gedachtegang ondersteunen. We gaan natuurlijk niet eerst iets verkondigen en er dan teksten bij zoeken om dat te rechtvaardigen, nee, we dienen dat andersom te doen maar dat is een onderwerp op zich. Laten we kijken waarom ik geloof dat we onze redding niet kunnen verliezen, verspelen of wat dan ook.
Romeinen 8:30 zegt:
"Wie hij hiertoe heeft bestemd, heeft hij ook geroepen; en wie hij heeft geroepen, heeft hij ook vrijgesproken; en wie hij heeft vrijgesproken, heeft hij nu al laten delen in zijn luister”.
Dit vers zegt ons dat vanaf het moment dat God ons heeft gekozen, en dat is voor de grondlegging van de wereld geweest, het al zo is alsof we in Zijn aanwezigheid in de hemel geroemd worden. Er is niets dat een gelovige belet om op een dag verheerlijkt te worden omdat God dit in de hemel al heeft voorbestemd. Zodra iemand is gerechtvaardigd, is zijn verlossing gegarandeerd – hij is zo veilig alsof hij al in de hemel is verheerlijkt.
Hebben we dan later niets uit te leggen? Kunnen we maar raak leven dan? Nee, natuurlijk niet maar niets van wat we doen belet de gelovige om in de hemel te komen.
Paulus stelt in Romeinen 8:33-34 twee cruciale vragen:
"Wie zal Gods uitverkorenen aanklagen? God zelf spreekt hen vrij. Wie zal hen veroordelen? Christus Jezus, die gestorven is, meer nog, die is opgewekt en aan de rechterhand van God zit, pleit voor ons "
Wie zal een beschuldiging uiten tegen God’s gekozen mensen? Niemand, want Christus is onze advocaat. Wie zal ons veroordelen? Niemand, want Christus, Hij die voor ons stierf, is degene die veroordeelt. Onze Verlosser is zowel de advocaat als de rechter.
Mensen zijn/worden wedergeboren (vernieuwd) wanneer zij gaan geloven (Johannes 3:3; Titus 3:5). Een Christen zou alleen zijn verlossing kunnen verliezen als hij “on-vernieuwd” zou worden. De Bijbel geeft ons bewijs voor het feit dat de nieuwe geboorte niet ongedaan kan worden gemaakt. De heilige Geest huist in alle gelovigen (Johannes 14:17; Romeinen 8:9) en doopt alle gelovigen in het Lichaam van Christus (1 Korintiërs 12:13). Een gelovige zou alleen “ongered” kunnen worden als de Geest zijn of haar lichaam zou “on-bewonen” en hij van het Lichaam van Christus losgekoppeld zou worden.
Johannes 3:15 stelt dat iedereen die in Jezus Christus gelooft “eeuwig leven heeft”. Als je vandaag in Christus gelooft en het eeuwige leven hebt, maar het morgen of overmorgen verliest, dan was het eigenlijk helemaal niet “eeuwig”. Als je dus je verlossing zou verliezen, dan zouden de beloften van eeuwig leven in de Bijbel vals zijn. Ik denk dat de Schriftteksten zelf het meest sluitende argument het best verwoorden:
“Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer" (Romeinen 8:38-39).
Onthoud dat de God die je gered heeft dezelfde God is die je zal behouden. Zodra we gered zijn, zijn we voor altijd gered. Onze verlossing is zonder twijfel voor eeuwig verzekerd!
Het probleem zit`m in het eerder genoemde “je leven aan de Heer geven” variaties daarop zijn: Jezus in je hart uitnodigen, Jezus als je redder accepteren, je hart openstellen voor Jezus en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ik ken mensen die Hem wel tien keer uitgenodigd hebben maar Hij schijnt niet te blijven.
Ik snap de gebezigde lingo wel maar het is niet Bijbels. Jezus komt in je wonen, natuurlijk maar alleen als wij ons bekeren van onze zonden en ons vertrouwen in Hem stellen.
Op 31 Januari 1957 verklaarde het Canadese parlement het volgende:
A Day of General Thanksgiving to Almighty God for the bountiful harvest with which Canada has been blessed … to be observed on the 2nd Monday in October.
Vandaag is het dus de tweede maandag in oktober en dat betekent dat we God danken voor een goede oogst. Alhoewel in sommige delen van het land de grond een beetje nat was is het volgens de berichten toch een goede oogst geweest.
Aangezien ik al mijn groenten en dergelijke bij de Superstore of de Wall-Mart koop ben ik niet zo betrokken bij het danken voor een goede oogst maar ik heb heel veel andere zaken waar ik dankbaar voor ben.
Ik ben natuurlijk God dankbaar voor het reddend werk in Zijn Zoon Jezus die voor ons aan het kruis is gegaan. Die is opgestaan en naar de Hemel is gegaan. Die heerst aan de rechterhand van God.
Ik ben dankbaar voor mijn lieve vrouw die al die jaren naast mij heeft gestaan in goede maar vooral ook in de slechte tijden. Die mij altijd is blijven steunen ook als ik haar teleurstelde.
Ik ben dankbaar voor mijn kinderen die langzaam maar zeker hun plek in het leven vinden. Mijn dochter hier in Canada en mijn zoon in Nederland. Ik moet zeggen dat ik hem verschrikkelijk mis maar het is goed zoals het is.
Ik ben dankbaar voor mijn kleinkinderen die zich geweldig hebben aangepast hier in Canada. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ze hier kwamen zonder één woord Engels te spreken en nu is het hun eerste taal, ze spreken het met meer gemak dan Nederlands.
Ik ben dankbaar dat het hier goed gaat met ons. We hebben onze moeilijkheden gehad maar voelen ons nu op onze plek.
We hebben een prachtig huis, goed werk en lieve vrienden.
Er zijn nog zoveel andere dingen waar ik dankbaar voor ben maar dit waren toch wel de hoofdzaken.
Omdat mijn vrouw en dochter vandaag moeten werken hebben we gister ons Thanksgiving dinner gehad. Niet traditionele kalkoen maar lekker kip, veel smakelijker en het is net een kleine kalkoen.
Ik wil mijn blog verhuizen naar Blogger en ben daar dus ook begonnen met posten.
Als u een link heeft naar mijn blog wilt u die dan alstublieft veranderen naar het volgende adres: http://demegafoon.blogspot.com/. Ik wil proberen om alles door te verwijzen maar heb eigenlijk geen idee hoe dat moet dus wie o wie helpt mij daar even mee.
Voorlopig post ik op beide url's maar ik heb zomaar het vermoeden dat ik daar snel genoeg van ga krijgen.
Vorige week las ik, via een ander blog een artikel van de hand van Brian Mclaren. Het was een antwoord op een vraag van een lezer van zijn blog. Als u door de blogs het bos niet meer ziet, wanhoop niet daar gaat het niet over.
Waar het wel over gaat is het misleidende van het taalgebruik en het inspelen op gevoelens in het emergent gebeuren.
Ten eerste gelooft Brian niet in de hel zoals die verwoordt word in de Bijbel. Niet zozeer dat hij zegt dat hij de Bijbel twijfelt maar meer aan de gangbare vertalingen en de theologische uitleg die er de laatste paar honderd jaar aan gegeven is.
De reden dat Brian niet in de hel gelooft is dezelfde waarom zo velen met hem niet meer in de hel geloven. Hel is de straf voor alle zondaren mits zij zich bekeren en hun vertrouwen in Jezus stellen. Dat is precies wat veel mensen niet willen. Zij houden vast aan een bepaalde zonde mar als God rechtvaardig is en anderen straft dan moet hij misschien Brian ook wel straffen dus weet je wat? We schaffen de hel gewoon af, dat hebben we al die jaren verkeerd begrepen, weg ermee.
Dan zegt meneer Mclaren dat de God die de Christenen aanbidden dezelfde is als de god van de Moslims en hij voert daar de volgende argumentatie bij aan:
For example, does the concept of God held by Prosperity Gospel Pentecostals differ greatly from that held by double-predestinarian Calvinists? Does the concept of God held by a pacifist Mennonite differ greatly from the concept held by a pro-war believer in Manifest Destiny?
Op het eerste gezicht klinkt dit zeer aannemelijk en ook ik stonk erin de eerste keer dat ik het las want het klonk zo mooi en divers. De afgelopen week heb ik er een beetje over nagedacht en moest tot de conclusie komen dat het, net als zoveel andere uitspraken van deze meneer een berg gebakken lucht is.
Voorstanders van welvaartsprediking geloven in de zelfde God als de zware groep in de Gereformeerde kerk zolang zij geloven in de God uit de Bijbel, schepper van hemel en aarde die in Jezus naar deze wereld kwam om ons te redden van Zijn wraak.
Dat de twee groepen een licht verschil van mening hebben over bepaalde secondaire theologische uitleg is een ander onderwerp, ze geloven in de zelfde God
Geloven de pacifistische Mennonieten in een ander God dan de voorstanders van oorlog hier in het Baptistische zuiden van de U.S.? Welnee, natuurlijk niet. Niet zolang ze geloven in de God die zich manifesteert in de drie-eenheid van Vader, Zoon en Geest. De God uit de Bijbel. Ze zijn het oneens over bijkomende theologie, dat wel maar geloven in dezelfde God.
Did Mother Teresa's concept of God differ from Jerry Falwell's?
Daar heeft hij inderdaad een punt. Moeder Theresa geloofde in een god waar ze goed voor moest doen. Moeder Theresa geloofde in een redding door genade en goede werken en die god bestaat niet.
Jerry Falwell gelooft in de God uit de Bijbel waar we niets voor kunnen doen om gered te worden omdat het alleen maar door geloof en uit genade is.
Dit alles meneer Brian Mclaren maakt dat u de lezers weer eens misleid door te zeggen dat Christenen en Moslims één en dezelfde God hebben. Om zeker te zijn van uw ongelijk moet u die vraag maar eens aan een Moslim stellen. Die zal u wel overtuigen van het tegendeel.
Beetje ruzie met m’n vrouw gehad vanmiddag want ik wilde niet mee naar de stad. Mijn kleinzoon was ook al niet blij met me want ik had geen tijd om een balletje te trappen en toen m’n baas belde wist ik niet hoe gauw ik op moest hangen. Wat er aan de hand was? Ik zat op een belangrijk telefoontje te wachten. Een internationaal belletje wel te verstaan en om een beetje specifieker te zijn, een telefoontje uit Noorwegen.
“Uit Noorwegen?” hoor ik u vragen. Jawel, uit Noorwegen en wel van het Nobel comité. Ik verwacht namelijk een Nobelprijs.
Nu weet ik dat je daar in het verleden het een en ander voor gepresteerd moest hebben maar toen ik vanmorgen het nieuws hoorde dat Barack Obama de Nobelprijs voor de vrede krijgt dacht ik dat ik misschien ook wel een kansje maakte.
Twaalf dagen nadat hij (of moet dat met een hoofdletter tegenwoordig) het oval office betrad werd hij genomineerd voor deze prestigieuze prijs. Hij had nog niets gepresteerd maar dat mocht de pret niet drukken. Ook nu we inmiddels negen maanden ouder zijn heeft hij nog niets gepresteerd op het gebied van de wereldvrede anders dan dat hij plannen heeft. Goede plannen weliswaar maar niets meer dan dat.
In Irak lopen nog steeds Amerikaanse soldaten in de weg, in Afghanistan lijkt het hem een geinig plan om de Taliban te betrekken bij het lokale bestuur terwijl we weten dat dát in het verleden niet helemaal goed is gegaan.
In Noord-Korea doen ze nog steeds precies waar ze zin in hebben, in Iran vlogen vorige week de middellange afstand raketten nog de lucht in die, btw, op het gemak Europa kunnen bereiken, de Palestijnen en Israëli’s kijken ook nog niet echt lief naar elkaar en in zijn geliefde hometown Chicago zijn er dit jaar al meer dan veertig! schoolkinderen om het leven gekomen door straat geweld.
In zijn eerste toespraak vanmorgen zei de president dat hij deze prijs niet verdiende en hij had toen moeten stoppen met praten maar nee hoor, hij accepteerde hem wel.
De Nobelprijs voor de vrede had naar mijn idee al veel van z’n waarde verloren toen deze in 2007 toegewezen werd aan milieu paus Al Gore voor zijn film over de zogenaamde wereld klimaatverandering, een film die overigens aardig wat geld opbracht maar dáár heeft hij hem nooit voor gemaakt natuurlijk.
De Nobelprijs voor de vrede heeft sinds vanmorgen absoluut geen waarde meer en diegene die hem de volgende keer krijgt zou naar mijn idee vriendelijk voor de twijfelachtige eer moeten bedanken. Stort het bijbehorende prijzengeld maar op de rekening van een goed doel naar keuze maar verwacht alstublieft niet dat er ook maar iemand op komt dagen om de oorkonde in ontvangst te nemen.
Ik vraag me af hoe de, alleen vandaag al vierduizend geaborteerde kinderen in de U.S. over het toekennen van deze prijs denken. Ik vraag me af hoe vredig deze onschuldige en weerloze levens zich voelden toen zij van de baarmoederwand losgerukt werden, mede door toedoen van de winnaar van de Nobelprijs voor de vrede.
Dit was een nieuwigheidje voor mij, lekker het hele weekend thuis. Wat een luxe zeg vergeleken met ’s avonds thuis komen op een willekeurige dag in de week, de volgende dag een beetje nerveus allerlei zaakjes regelen en dan ’s morgens vroeg weer weg voor een week tot tien dagen dus van een familie leven was niet echt sprake om over de rest van de sociale contacten maar niet te spreken.
Zoals gezegd is daar nu dus verandering in gekomen. Ik werk voor een andere baas en die zorgt dat ik de weekenden thuis ben. Die baas is zelf ook Christen en dat maakt het ‘milieu’ direct een stuk anders. Van de week met een paar collega’s gegeten op de zaak en voor het eten samen gebeden, dat is apart. Ik moet een slag harder werken maar dat mag de pret niet drukken.
Ik ben nu voor de derde achtereenvolgende week samen met mijn vrouw naar de kerk geweest. Geweldig! Samen zingen en God aanbidden. Na de dienst lekker over Jezus praten en het eens of oneens zijn met de preek. Lekker ‘nitpicken’ over een uitspraak van de worshipleader waar je het niet mee eens was. Geweldig! Samenkomen met medegelovigen en de onderlinge relatie aangaan of versterken. Geweldig! Me aansluiten bij een ‘small group’ en zo medegebrokenen (is geen woord, ik weet het) leren kennen, opbouwen, versterken of iets van leren. Geweldig!
Natuurlijk heeft ook het gewone sociale leven ineens een andere invulling gekregen. Je kunt ineens naar een feestje dat, net als overal ter wereld, in het weekend gegeven wordt. Je kunt zomaar bij iemand binnenvallen voor een bakkie en lekker leuten over van alles en nog wat. Geweldig!
“Er komt een vrouw bij de dokter…” Ik weet het zo begint menig slechte mop in de kroeg of op een feestje maar dit is geen mop dus wees gerust.
Er komt dus een vrouw bij de dokter die klaagt over het feit dat ze zo slecht slaapt en dat dit de relatie met haar man niet echt ten goede komt. Hij zal haar nooit laten gaan, zal nooit van haar scheiden, zal altijd van haar blijven houden maar hij is niet echt blij met haar. Haar gedraai, gewoel en andere zaken houden hem uit zijn slaap en ze weet dat hij zoveel voor haar over heeft dat ze nu vindt dat er maar eens een einde aan haar slaap probleem moet komen en haar man is het volledig met haar eens..
“Hebt u zelf een idee hoe het komt dat u zo slecht slaapt?” vraagt de dokter. “Nou” zegt de vrouw “ik heb ’s nachts zo’n pijn in mijn rechterzij, overdag ook maar dan schenk ik er geen aandacht aan.”
De dokter vraagt of hij de zij even mag zien en tot zijn schrik steekt er een pijl uit haar zij en de wond is ontstoken en ettert verschrikkelijk.
“Vindt u het raar dat u pijn in uw zij heeft?” roept de dokter uit “U heeft een pijl in uw zij. Dat ding moet er uit ik zal u een verwijs kaart geven voor de specialist, dan kan u een afspraak maken voor een operatie.”
“Bent u helemaal gek” zei de vrouw “Die pijl is een geweldig opstapje voor een gesprek op een feestje of zomaar in de bus. Nee hoor, ik laat die pijl er niet uithalen die zit er al jaren, dat is nergens voor nodig. Heeft u geen zalfje of een pijnstiller? Kan ik misschien naar een counselor voor een goed gesprek? U denkt toch niet dat ik die pijl weg laat halen alleen maar omdat mijn man dat zo graag ziet? Die pijl heeft me zelfs aan een baan geholpen.”
“Aan een baan?” vroeg de dokter. “Ja” zei de vrouw “ Ze vroegen of ik met tegenslag of moeilijkheden om kon gaan en toen antwoordde ik van, hey wat dacht je wat, ik heb al jaren een pijl in mijn zij”
De dokter pleitte met haar en liet haar al de voordelen van een leven zonder pijl zien, liet haar inzien wat het voor de relatie met haar man zou doen en wat een geweldige nachtrust het zou geven. Uiteindelijk ging ze akkoord maar zei er wel bij dat als haar leven niet zou verbeteren dat ze die pijl er eigenhandig weer in zou schieten.
Ook wij hebben vaak een pijl in onze zij die we niet weg willen halen. Niet letterlijk natuurlijk maar in de vorm van een slechte gewoonte of een regelrechte zonde.
Denk er eens over na wat dit doet met de relatie met uw medemens maar nog belangrijker, wat het doet met uw relatie met God. Hij zal u nooit laten gaan en zal altijd van u blijven houden maar is niet echt blij met ons.
God die letterlijk alles voor ons over had, die Zijn Zoon heeft gegeven om Zich te kunnen verzoenen met ons. Wij zijn vergeven zodat de relatie hersteld kan worden zodat Hij de glorie kan krijgen.
Welke ‘pijl’ houdt u aan vast?
Eerder dit jaar werd er op verschillende blogs en één in het bijzonder, getwijfeld aan de kracht van de Bijbel als Gods woord voor ons allemaal. Van alles werd er uit de kast gehaald om de Bijbel neer te zetten als een, weliswaar mooi boek maar Gods woord? Nee hoor dat was een stapje te ver. De schrijver ging er gemakshalve even aan voorbij dat het Sola Scriptura al eeuwen een pijler was voor het protestantisme maar dat mocht en mag de pret niet drukken. We zijn emerging en dat zullen we weten ook.
Later werd er vrolijk door getwijfeld en werd jong Nederland en passant ook even in verwarring gebracht. Samen met een bekend atheïst sprak Nederlands enige en echte internet dominee op een jongeren festival en wat bleek? Half jong Nederland twijfelt, en dat mag van beide heren dus daar mogen we dan weer gerust om zijn.
De (de titel zelf ontkennende) internet dominee ging rustig verder en blogde het boek van de atheïstische collega de hemel in waarbij het geloven van de afgelopen jaren als ouderwets en onbegrijpelijk werd omschreven. Hoe hadden we het met z’n allen ooit zo kunnen missen. God bestond niet, god gebeurde waarbij ik bewust geen hoofdletter gebruik want hij bestaat tenslotte niet.
Rebellerende religieus kwam plots uit de kast want ook hij geloofde niet meer dat god bestond. Hij kon het niet meer en ging aan de hand van een boek met de titel “van de kaart” op zoek.
Er werd getwijfeld, gezocht, gevraagd en naar mijn idee toch zeker geweten. Het zeker weten zal ik even kort uit leggen. Beide heren, en met hen ongetwijfeld vele anderen, waren en zijn er zeker van dat de God zoals we die uit de Bijbel kennen niet bestaat en ook nooit zo heeft bestaan, daar wordt niet aan getwijfeld zelfs in het postmoderne denkpatroon van de emerging “broeder” of “zuster” niet.
Geblogd moest er worden en gereageerd werd er. Veel en begripvol. De antwoorden werden op prijs gesteld en er werd in het spirituele diepe gedoken, van de hoge plank het liefst.
Maar wat schetst mijn verbazing? Vriend relirel krabbelt plotseling een beetje terug in zijn laatste blog. Plotsklaps blijkt het allemaal wel een beetje mee te vallen. Goed, we noemen Jezus nog gewoon bij Zijn achternaam maar er zit naar mijn idee weer beweging in. Het is nog wel een emergent beweging maar we gaan de goede kant weer op.
Onze zoekende internet dominee maakt het nog een beetje bonter, hij houdt helemaal zijn mond een poosje.(geen gek idee overigens)
Waarom schrijf ik hier nu zo uitgebreid over? Ik zit me hier eigenlijk een beetje over op te winden. Zijn ze nu helemaal belazerd! Eerst gaan we even aan de poten van Christelijk Nederland zitten zagen, eerst gaan we even een stapeltje jongeren aan het twijfelen helpen, “Het is allemaal niet waar, geloven moet je doen, het gaat allemaal niet om de hemel, ben je gek. Maak je niet druk je komt er wel.”, en dan gaan we terug krabbelen of helemaal niets meer zeggen want er moet tenslotte brood op de plank komen.
Ik vind het gewoon allemaal erg oneerlijk en dat wilde ik even kwijt.
Bijna vier jaar geleden zijn wij door H&R Transport gerekruteerd en naar Canada verhuisd. Het was een uitgelezen kans om dit land op een vrij eenvoudige manier binnen te komen en om een permanente verblijfsvergunning te verkrijgen. We zijn H&R nog steeds dankbaar voor die kans hoewel we natuurlijk ook niet uit het oog mogen verliezen dat ze ons gewoon nodig hadden om de stilstaande vrachtauto’s te bemannen.
We hebben veel gezien temeer omdat mijn vrouw een tijdje bij mij in de auto heeft gewoond. Geweldige tijd gehad, veel van de States gezien en vele malen dwars door Canada gereden.
Maar nu is het tijd voor een andere baas. Ik ben van werkgever veranderd en ben zodoende alle weekeinden thuis.
Heerlijk, ik zie er naar uit om weer een sociaal leven te krijgen. Mensen uitnodigen om lekker te komen eten, met elkaar in gesprek gaan en het hopelijk heerlijk oneens zijn met elkaar.
Belangrijker, iedere zondag naar de kerk. Daar mensen ontmoeten, de relatie met medegelovigen aangaan, een taak vervullen in de kerk, samen over Jezus praten, geweldig.
Het betekent wel dat ik het door de week iets drukker krijg en dus het bloggen een beetje naar het weekend gedrukt wordt maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben zeker niet van plan om te stoppen net nu het lekker interessant wordt met al die twijfelaars die er naar mijn idee een prachtig potje van maken. Heerlijk!
Laatste reacties